Tanıdığım yetenekli bir dansçı kadın vardı. Onu izlerken karşımda dans eden birini değil, tuvale boya savuran bir ressamı görürdüm. Sanki içine tüm renklerini akıtmıştı ama içlerinden biri hep baskın çıkmıştı. O yoğun renkten kurtulamadıkça diğer renklerini gösterebilmesi mümkün değildi. Ya sanatını o tek ve derin renkle yapacaktı ya da onu bastırıp daha küçük, daha silik renklerle… Fakat o zaman da o güçlü rengin eksikliği hep hissedilecekti.

Yaşam da biraz buna benzemiyor mu? Kendimizi tek bir duyguya, tek bir korkuya şartlamaya… Görünmez engeller koymaya, ürkek adımlar atmaya.

Ama bu kadın ne o baskın rengin esiri oldu ne de diğer renklerle eksik bir ruha razı geldi. Şartların çizdiği sınırların içinde kalmayı reddetti.

Bir gün tüm renklerini bıraktı.
Çünkü bazen insan, kendine dayatılan renklere boyanmaktansa renksiz kalmayı seçer.

Onunki bir kayboluş değil.
Şartlanan hayata karşı,
Bir inat.

“Şartlanan Hayata İthafen”